Ojciec_z_synem

Nie samym kodem człowiek żyje :)

Od komputera trzeba czasem odpocząć, więc doskonalą okazją była wycieczka na Roztocze zorganizowana przez I Liceum Ogólnokształcące w Nowej Sarzynie. Zwiedziliśmy Zwierzyniec i przeszliśmy szlak na Bukową Górę w Roztoczańskim Parku Narodowym. Marcin wykazał się siłą charakteru i podjął się przejścia po stromych schodach. To była najdłuższa trasa, jaką przeszedł w tym roku. Doskonała okazja na przygotowanie się do wymarzonego pokonania Tarnicy.

Zwiedziliśmy rezerwaty „Czartowe Pole” i „Nad Tanwią”. Na baszcie widokowej przy kamieniołomach zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie. Oprócz Zwierzyńca i Józefowa, zwiedziliśmy Susiec. Wieczorem w Ośrodku Wypoczynkowym “Roztoczanka”  był pyszny grill przygotowany przez uczniów naszego liceum.

W drugim dniu pogoda już nie dopisała, ale udaliśmy się do Obozu Zagłady w Bełżcu, o którym nawet nie wiedziałem. Byliśmy z Marcinem w Sobiborze, ale muzeum w Bełżcu naprawdę zrobiło na nas duże wrażenie. Fantastyczny przewodnik przez cztery godziny opowiadał o historii obozu. Na koniec podziękował nowosarzyńskim uczniom za to, że docenili powagę miejsca, w którym się znajdowali, że zadawali pytania i byli zainteresowani historią. Był naprawdę pod wrażeniem dojrzałości naszej młodzieży, bo z tym bywa różnie w tego typu miejscach.

Z wycieczki wróciliśmy zadowoleni. Dziękujmy wszystkim za miło spędzony czas. Za tydzień czeka nas konferencja programistyczna w Rzeszowie poświęcona tematyce Software Craftsmanship. Dodam jeszcze, że moja córka Nati jest super ;-)

Snowdon

Wspomnienia roku 2018

Najmilsze wydarzenia dla mnie w kończącym się roku są związane z rodziną. Weekend, który najmocniej utkwił mi w pamięci, to wyjazd w Bieszczady i wyjście Marcina na jeden ze szczytów połoniny Wetlińskiej – Smerek. Dzień w którym Marcin pokazał swój charakter, swój upór w dążeniu do celu i pokonał własne słabości. Był to też pierwszy wypad z synem pod namiot w góry. Niesamowite przeżycie, zwłaszcza z wujkiem, który mieszkał w dzieciństwie w Cisnej i snuł opowieści o górach i góralach.

Drugie dla mnie ważne wydarzenie, to sukces Natalii na turniejach. Niewątpliwie był to jej rok. Zdobycie Mistrzostwa Europy, Pucharu Europy i Mistrzostwa Polski w jednym roku, to coś niespotykanego. Codzienne treningi jednak muszą owocować. Ciągła jej nieobecność zaczyna być jednak dla mnie przytłaczająca.

Trzecim wydarzeniem, którego nie zapomnę był wyjazd do rodziny w Anglii i wycieczka do Walii na najwyższą górę Snowdon…

To był nasz drugi wyjazd do Agnieszki i Oskara. Za pierwszym razem z Marcinem zwiedziliśmy Coventry i Londyn, a za drugim razem byliśmy z Elą i główną atrakcją była Walia. Naprawdę niewiele można zobaczyć w jeden dzień, ale tym co zobaczyłem, byłem zachwycony. Pojechaliśmy specjalną trasą, gdzie było mnóstwo pasących się owiec na pięknych górzystych wrzosowiskach. Wyjazd specjalnym pociągiem na górę Snowdon też był atrakcyjny. Z przyjemnością słuchałem opowieści Oskara o zwyczajach Anglików. W drodze powrotnej pojechaliśmy do pubu na walijskie jedzenie i piwo, tzn “Ale”.
Nie pamiętam nazwy tego piwa ale smakowało mi wybitnie. Mało nasycone dwutlenkiem węgla, mętne, ale chłodne i bardzo smaczne.

Niewiele podróżowałem w swoim życiu, ale mogę stwierdzić, że najbardziej ciekawi mnie w obcych krajach, jak się żyje w małych miastach i na wsiach. Interesują mnie zwyczaje mieszkańców, ich kultura, historia miejscowości i oczywiście jedzenie. Dlatego zawsze staram się jeść regionalne potrawy. Jeśli mógłbym wybrać gdzie pojechać, czy Nowego Yorku, Wiednia lub Rzymu, to z pewnością wybrałbym małe miejscowości w Szkocji, Irlandii lub Walii. W Słowenii zachwyciły mnie góry i ciasne uliczki małych miejscowości, takich jak np. Tolmin.

Korzystając z okazji, chciałbym swoim przyjaciołom, znajomym i wszystkim odwiedzającym moją stronę, życzyć w Nowym Roku 2019, wszystkiego najlepszego, dużo zdrowia, pomyślności i słusznych wyborów.


PS. informuję, że kilka tygodni temu, zawiesiłem na pewien czas swoje konto i stronę na Facebooku. Za bardzo mnie rozpraszał, a chcę skupić się na kilku ważnych dla mnie projektach. Kontakt ze mną nie jest jednak w żaden sposób dla zainteresowanych utrudniony.

natalia

Moja Mistrzyni Europy

Po miesiącu mogę już na chłodno ocenić walkę Natalii w finale Mistrzostw Europy Karate Kyokushin w Łańcucie.

Już wcześniej wiedziałem, z kim będzie walczyć. Białorusinka była naprawdę dobrą i wymagającą zawodniczką. Ekaterina Yushkevich – mistrzyni Ukrainy, Rosji, Japonii i wicemistrzyni świata z 2016 roku. Wyższa wzrostem i stopniem, bardziej doświadczona i wysportowana.

Jak to przed walką bywa, za dużo z córką o tym nie rozmawiałem. Mój stres jej się udziela i może popełniać błędy. Byłem jednak przekonany, że jest jak Pudzian, który tanio skóry nie sprzeda.

W związku z tym, że nagrywałem, mogłem być blisko maty i widziałem wszystko w miarę dokładnie. Marcin nagrywał walkę z drugiej kamery. W kolejnym dniu oglądaliśmy wszystko z trzech kamer, bo była jeszcze zarejestrowana transmisja live.

Pierwszy kontakt:

Walka była bardzo wyrównana i bez punktów, ale z upomnieniami.

Pierwsze 2 minuty walki. Było naprawdę ciężko. Ekaterina stosowała swoje standardowe przewrotki, próbując zaskoczyć Natalię – bezskutecznie. Próbowała jeszcze kilka razy, w końcu – chyba zauważyła, że to nie zadziała. Standardowa wymiana ciosów i kopnięć. Natalia stoi stabilnie i nie cofa się. Po dwóch minutach intensywnej walki trzech sędziów wskazało na remis, jeden na wygraną Białorusinki. Remis.

Dogrywka.

Natalia – widać, że się rozkręciła, łapała tempo i zadawała skuteczne ciosy, które osłabiały Białorusinkę. Po minucie wyraźnie przystąpiła do ataku. Wymiana ciosów i Białorusinka wykonuje faul na Natalii. Została uderzona w krtań, a takie uderzenie jest niedozwolone. Ekaterina dostała upomnienie tzw. “chui ichi” bez utraty punktu i skończyła się dogrywka.
Sytuacja się trochę zmieniła. Jeden sędzia wskazał na wygraną Nati, trzech sędziów na remis.

Remis.

O wygranej miała zadecydować waga zawodniczki. Ta, która ważyłaby o 3 kg więcej – przegrywa walkę.
Waga jednak nie wskazała zwycięzcy.

Dogrywka.

Kolejne 2 minuty. Nati twardo ruszyła do ataku. Wiedziałem, że ma kondycję i jest uparta. Wiedziałem, że im więcej walk, tym staje się silniejsza i wiara w wygraną dodaje jej dodatkowej energii, ale mój zawał był całkiem blisko. Białorusinka chciała wygrać za wszelką cenę, zrobiła kilka przewrotek, co mogło być już uznane za unikanie walki. Natalia była konsekwentna, robiła ciągle to samo. Uderzenia i kopnięcia na tyle skuteczne, że musiało to osłabić przeciwniczkę. Kolejny faul na Natalii. Uderzenie w szyję. Białorusinka dostała kolejne upomnienie, bez utraty punktu. Walka była wyrównana. Pod koniec Ekaterina przyspieszyła, ale nieskutecznie.

Czekaliśmy na werdykt sędziów.

Trzech wskazało na Natalię, jeden na Ekaterinę. Sędzia główny ogłosił wygraną Natalii!

Mamy Mistrzostwo Europy!

W konkurencji Kata w finale Nati przegrała z Rumunką Andreeą Sirghe. Oprócz medali, Natalia otrzymała puchar dla najlepszej zawodniczki z Miasta i Gminy Nowa Sarzyna od posła na sejm Jerzego Paula i puchar – specjalne wyróżnienie za waleczność – „Young Lioness” (Młoda Lwica).

Cieszyłem się jak dziecko. Ta wygrana, to doskonałe podsumowanie kariery w kategorii Juniorek. Natalia za kilka dni skończy 18 lat i zostanie seniorką. Jestem przekonany, że jeszcze dostarczy nam wiele wrażeń i nie raz stanie na podium. Chciałbym z tego miejsca podziękować serdecznie sensei Darkowi, Bacy, Ogarowi, Szalkowi i Izie za cenne wskazówki i pomoc na treningach.

Podium. Widziałem ją wiele razy na pierwszym, drugim, czy trzecim miejscu. Pierwszy raz jednak usłyszałem Hymn Polski zagrany tylko dla niej. Bardzo się wzruszyłem. Dzięki, córeczko, zasłużyłaś sobie na to mistrzostwo.

Na walkę finałową przyjechała babcia z mamą, na miejscu osobiście pogratulował Natalii radny z Nowej Sarzyny Robert Sądej.